Singles

C – G – C – G

Foi meniño de Rianxo,

foi emigrante no mar,

viu chorar os que marchaban

e os que quedaban sen pan.

Quixo curar moitos corpos,

mais non podía mirar

as feridas dunha terra

que ninguén quería vendar.

Cun lapis deu voz ao pobre

e ao mariñeiro do mar,

pois hai silencios tan grandes

que ata fan tremer o chan!

E cando a noite foi longa,

seica o botaron do lar;

coa súa terra na maleta,

non lla puideron quitar.

F – C – F – G

Era noite xa en Rianxo,

cunha lúa de candil;

volveu baixando do barco:

a súa terra, o seu país!

F – C – G – C

Nos debuxos daquel home

hai un pobo por erguer;

cada trazo fai semente,

nosa terra a florecer!

E se preguntades onde,

sen seu lapis esquecer,

el diría que ben xuntos:

xuntos, ceibes, sen ceder!

C – G – C – G

Esta terra leva tempo

dando voltas sen chegar;

non lle faltan os camiños,

fáltalle botar a andar!

Viu os tractores na estrada,

viu aldeas feitas chan;

mozos coma os dalgún día,

cunha maleta na man!

Cambiaron barcos por voos,

a estación polo aeroporto;

chámanlle “facer carreira”

a emigrar por pouco ou moito!

Repite o retrouso completo.

C – G – C – G

Moita gravata ben posta,

moito coche oficial;

el sacou de novo o lapis:

¿e agora quen vai sachar?

Todos coñecen o rumbo,

todos saben gobernar;

el sacou de novo o lapis

e púxose a debuxar!

F – C – F – G

Se hoxe vivise entre nós,

non se había de retirar;

tería tinta nas mans,

mil viñetas pra pintar.

Escribiría na rede,

mais tamén no campo e mar,

porque un “gústame” non chega

se non te ergues do sofá.

E se o medo pecha portas,

coa retranca a traballar:

non hai cadeado tan forte;

pois coa risa, a enferruxar!

Repite o retrouso completo.

F – C – G – C

Xuntos, ceibes…... florecer!!!

G – D – Em – C

Buscando amores

nun puzle roto

quebracabezas

dun vello e torto

Moitos xogaron

con aquel xogo

outros marcharon

co medo no corpo

Fuximos xuntos

daquel entorto

máis nos valía

vivos ou mortos

G – D – Em – C

Pois hai amores

xuntos na vida,

que nunca se perden

sempre nos guían!

E se algo sentes

aí non dubides,

do teu camiño

ti non desvíes!

Em – C – G – D

E naquel puzle

feito de tempo,

xuntas historia,

xuntas momentos.

Entre o que falta

e o que sobraba,

era o teu peito

o que encaixaba!

G – D – Em – C

Pasaron días

pérdense pezas

outras atopas

non hai certeza

Mais se algún día

xuntas as pezas

dun puzle vello

vaia sorpresa!!

Em – C – Bm – D

Quedan anacos

do que foi vivido

pezas que o tempo

non leva consigo

E cando pensabas

que estaba perdido

volve aquel anaco

que encaixaba contigoooo!

G – D – Em – C

Pois hai pegadas,

mesmo pintadas,

algunhas faltan,

outras afogadas!

E nese intre,

en que algo pasaba,

eses amores,

sempre atopabas!!

Non vivas lonxe,

do albor da noite,

ela te agarda,

nese horizonte...

Pois se algún día

perdes o norte

sempre te agarda

un faro forte!!

Repite o retrouso completo.

Em – C – G – D

Pezas faltaban,

outras sobraban!

moitas xuntabas

ben namoradas!

E cando pensas...

que está perdido!!!

volve aquel anaco!!!!

que encaixaba contigoooo!

volve aquel anaco!!!!

que encaixaba contigoooo!

volve aquel anaco!!!!

que encaixaba contigoooooooooo!

G – D – Em – Bm – C – G – Am – D

Dúas sombras pola rúa,

dous silencios ao pasar.

Compostela bate a néboa,

e dous ollos para mirar.

Foron Maruxa e Corália,

camiñando man a man.

Levan fame, levan berros,

mais xuntas elas están.

G – D – Em – Bm – C – G – Am – D

Naceron nuns tempos malos,

décadas escuras son.

Casa de xente rebelde,

moito iso non axudou.

E chegou o mes de xullo,

e ese medo alí quedou.

Moitos lles berraban “roxas”,

mais o seu sangue non dobrou.

Em – Bm – C – D

E Compostela calaba,

as pedras sabían falar.

Había portas ben pechadas

e ollos que non queren mirar.

G – D – Em – Bm – C – D – G

E alí van as dúas Marías

por Compostela andar.

As flores levan no pelo,

mais o mundo queda atrás.

Que ninguén borra os camiños,

nin as pegadas ao andar,

pois quen loita por ser Ceibe,

non se pode silenciar!

Em – Bm – C – D

As Marías, dúas mulleres,

dous corazóns contra o chan.

Medo e morte percorrían,

foi loita por respirar.

G – D – Em – Bm – C – G – Am – D

Pero o tempo non esquece,

as pedras saben gardar

as historias dos que loitan,

as dúas xuntas, man a man.

E un día cambiou o xeito

no que a cidade as mirou.

Xa non eran inimigas,

pois a razón afincou.

Dúas figuras na Alameda

ben se vían ao pasar,

vendo a xente que camiña,

Compostela está a espertar.

Repite o retrouso completo.

Em – Bm – C – D

As Marías, dúas mulleres,

dous corazóns contra o chan.

Medo e morte percorrían,

foi loita por respirar.

G – D – Em – Bm – C – G – Am – D

Agora son elas dúas,

que nos ven ao seu pasar.

Non lles preguntes que foron,

pregunta por que calar.

Maruxa e Corália foron,

dúas sombras que hoxe están,

mirando pra Compostela,

na Alameda, man a man.

Repite o retrouso completo.

G - D - Em - C (x2)

Ay-ai-ai! Ay-ai-ai!

G

Saímos catro da casa,

D

unha mochila e ilusión,

Em

Galicia no retrovisor,

C

Londres no corazón.

G

Avión arriba, nubes fóra,

D

mans ben apertadas,

Em

comeza a aventura

C

que a familia agardaba...

G

Londres é un trebón de luces,

D

de linguas e de cor,

Em

do Big Ben ao Támesis,

C

todo é un rumor.

G

Metro que vai e que vén,

D

nós perdidos e rindo,

Em

que bonito é

C

perderse se é contigo!

Am

Levo as vosas risas

Bm

gardadas no peto,

C

cada foto, cada paso,

D

cada conto feito.

Am

Pois o mundo é máis fermoso

Bm

si o vexo convosco,

C

sodes o meu mapa,

D

o meu norte e o meu todo!

G D

E Londres brilla, si, pero a miña terra chama!

Em C

Brilla Londres, pero o lar é chama!

G D

Mil lembranzas novas que nunca se apagan,

Em C

mais volvemos xuntos, a Nosa Terra chama!

G D

Oh-oh-oh, a Nosa Terra chama!

Em C

Oh-oh-oh, onde o mar cantando brama!

G

Camiñamos lado a lado, risas polo camiño,

D

falando da nosa vida, do destino e do cariño.

Em

Brindamos todos xuntos, sen présa nin apuro,

C

porque estes momentos non se mercan con un duro!

G

Paseamos pola historia dun Londres descoñecido,

D

cada rúa era un conto, cada paso un sentido,

Em

Chinatown regalounos arrecendos e sabor,

C

alí fóisenos a tarde cos farolillos de cor!

Repite o retrouso completo.

G

Seis pegadas debuxando cada rúa de Londres,

D

cada ponte, cada praza, cada un dos seus nomes.

Em

Unha viaxe en familia non se pode mercar,

C

queda escrita na memoria... pra sempre lembrar.

G

Trouxen o meu mundo enteiro pegadiño ao meu carón,

D

levei pouca equipaxe, pero cheo o corazón.

Em

Na maleta non collían tantos soños compartidos,

C

vosas risas, vosa troula... quedaron sempre conmigo!

Em Bm

Podemos cruzar o mundo, cruzar o mar,

C D

pero hai un fío verde que nos vai atar.

Em Bm

É a morriña bonita, que non fai chorar,

C D

é a que che di: xa podes regresar…

xa podes regresar…

Repite o retrouso completo.

G

A miña Terra chama, a miña Terra chama!

D

Volver xa á rutina, de feiras, de mariscadas.

Em

A miña Terra chama, a miña Terra chama!

C

Festas son na nosa aldea cando está a tocar a gaita!

G

A miña Terra chama, a miña Terra chama!

D

Teño sede da lareira, viño en cunca e churrascada!

Em

A miña Terra chama, a miña Terra chama!

C

Esquezamos o asfalto para sentir herba mollada!

Am - Bm - C - D

Levo as vosas risas gardadas no peito,

sodes o meu mapa, o meu norte e o meu credo!

Hai viaxes que rematan cando chega o avión,

e outras quedan para sempre gardadas no corazón.

Repite o retrouso completo.

D - G - D - Em - C - G

pero a miña Terra chama!

(Aii-aii-aii- aiii – aiiiiii...! )

A miña terra chama!

A miña terra chama!

A miña terra chama!

| G | D | C | G |

(Repite según la melodía del acordeón/gaita)

G

Un vello me dixo un día,

C

cada quen ten a súa forza,

G

a súa maneira de andar, o seu xeito…

D

a súa forma de voar!

G

Pois calquer gaivota sabe,

C

que ás veces mellor quedar,

G

se ruxe a treboada,

D

a choiva te vai levar!

Am

Só tes que agardar un chisco,

Em

deixas feito o teu camiño,

C

pois por onde sempre voas…

D

voltan as vellas historias!

G

Voa ceibe, ti Gaivota,

D

non te deixes arrastrar,

C

pois este vento da costa

G D

sempre, sempre vai voltar!

G

Pois tes o niño nas rochas

D

e alí te están a agardar

C

os teus meniños pequenos,

D G

¡cada quen ten seu fogar!

| G | D | C | G |

G

Miña gaivota querida,

C

sempre a terra a sinalar!

G

Vai ao carón do meu bote,

D

¡non me deixes de guiar!

G

Pois sempre que limpo o peixe,

C

non me esquezo de te ollar,

G

como vas detrás do barco…

D

¡cos golfiños asaltar!

Am

E ao chegar por fin ao porto,

Em

ainda estamos a albiscar,

C

o arrecendo do teu corpo,

D

polo ceo a voar!

Repite o retrouso completo.

| G | D | C | G |

| G | D | C-D | G |

G

Aprendín da túa vida,

C

sen palabras ensinar,

G

que hai ventos que non se vencen...

D

hai que saber agardar.

Am

E despois da noite escura,

Em

sempre volve clarexar,

C

igual ca branca gaivota

D

que non deixa de voar!!!

G D G

(Acorde final rasgueado)

Am – F – C – G (x2)

Am

Nacín coa forza do vento

F

co sal prendida na pel,

C

ben cedo aprendín na vida,

G

ninguén manda no meu ser!

Am

Teño as mans feitas de pedra,

F

contaba aquela muller,

C

teño os ollos xa ben fartos,

G

melhor hai cousas non ver!!

Am

Nas cinco esquinas do mundo

F

vai camiñando o meu pé,

C

levo historias nas feridas

G

que a chuvia non pode ver.

Am

Son mareas de lembranzas

F

que regresan outra vez,

C

son as voces que me empurran

G

a quedar e a pertencer.

Am

Ese berro que arrecende,

F

moi preto á beira do mar,

C

eran voces que aínda escoitas,

G

meigas eran do lugar!

Am

Houbo noites sen estrelas,

F

houbo días sen cantar,

C

mais elas seguían ergueitas,

G

non as podían parar…

C

Poden pecharnos as portas,

G

poden esquecer de Nós,

Am

poden finxir que non somos,

F

mais seguimos sendo Nós,

C

Hai mulleres nesta terra,

G

na memoria e no suor,

Am

nas historias que nos deixan

F

latexando o corazón.

Am

Hai pedras que gardan nomes

F

que o tempo quixo afogar,

C

tamén voces baixo a leira,

G

que non se deixan calar.

Am

Porque cando o vento soa,

F

fraga, souto e piñeiral,

C

voltan as mans silenciadas,

G

a falar neste lugar!

Repite o retrouso completo.

Am

Elas agardan no porto,

F

dos que marchan cara ao mar,

C

vida dura, vida chea,

G

que ninguén puido dobrar.

Am

Aprendín da Rosalía,

F

que as tristuras fan cantar,

C

que hai pobos que nunca morren,

G

pois teñen o seu falar!

Repite o retrouso completo.